Nie mogłam uwierzyć własnym oczom, gdy dowiedziałam się o jego bliskiej obecności w Vicenzy.
W Palazzo Leoni Montanari kryje się dzieło o monumentalnej wartości artystycznej, które od wieków budzi podziw i niedowierzanie. Jest to Upadek zbuntowanych aniołów, rzeźba, której sama nazwa elektryzuje i przywołuje na myśl biblijne potęgi.
To dzieło pokazuje nie tylko kunszt artysty, ale przede wszystkim jego niezwykłe umiejętności, dzięki którym z trudnego materiału powstało coś wyjątkowego.
Upadek zbuntowanych aniołów to kompozycja składająca się z około sześćdziesięciu figur wyrzeźbionych z jednego bloku marmuru karraryjskiego. Rzeźba uważana jest za wyczyn techniczny, tak złożony, że w przeszłości uznawano ją za „niemożliwą” do wykonania ludzką ręką.
Co czyni tę rzeźbę absolutnie wyjątkową, to fakt, że wszystkie te postacie zostały wyrzeźbione z jednego, monolitycznego bloku marmuru karraryjskiego.
Sam proces twórczy musiał być zadaniem tytanicznym. Wyobraź sobie artystę, który stoi przed ogromnym blokiem białego marmuru. Musi z niego wykłuć dynamiczną scenę pełną chaosu, bólu, gniewu i desperacji. Każda figura, od potężnych skrzydeł Archanioła Michała walczącego z Lucyferem, po agonizujące ciało jednego z upadłych, musiała zostać precyzyjnie wyodrębniona, zachowując jednocześnie spójność z całością kompozycji.
Ta rzeźba jest bezsprzecznie uznawana za wyczyn techniczny, który przekraczał granice ludzkich możliwości, przynajmniej według ówczesnych wyobrażeń. W przeszłości, gdy poznanie technik rzeźbiarskich nie było tak zaawansowane jak dzisiaj, dzieło to było uznawane za „niemożliwe” do wykonania ludzką ręką. Wyzwaniem nie było tylko wykucie figur z bloku marmuru, lecz także precyzyjne oddanie anatomii, emocji, ruchu i gestów w jednym kawałku kamienia.
Marmur karraryjski, znany ze swojej jednorodności i delikatnego ziarna, idealnie nadaje się do precyzyjnej obróbki, ale jednocześnie stawia artyście ogromne wyzwanie, ponieważ każdy nieostrożny ruch, każde pęknięcie mogłoby zrujnować całe dzieło. Artysta potrzebował nie tylko wizji artystycznej, lecz także niezwykłej precyzji oraz cierpliwości, aby krok po kroku i dłuto po dłucie odsłaniać przed światem tę monumentalną opowieść o upadku i buncie.
Upadek zbuntowanych aniołów w Palazzo Leoni Montanari to nie tylko dowód na bogactwo kolekcji, ale przede wszystkim hołd dla kunsztu artysty. To innowacyjne dzieło do dziś zachwyca i inspiruje miłośników sztuki. To kamienna symfonia, która wciąż rozbrzmiewa mocą wyobraźni i geniuszu.
Pozdrawiam
Renata
Sam proces twórczy musiał być zadaniem tytanicznym. Wyobraź sobie artystę, który stoi przed ogromnym blokiem białego marmuru. Musi z niego wykłuć dynamiczną scenę pełną chaosu, bólu, gniewu i desperacji. Każda figura, od potężnych skrzydeł Archanioła Michała walczącego z Lucyferem, po agonizujące ciało jednego z upadłych, musiała zostać precyzyjnie wyodrębniona, zachowując jednocześnie spójność z całością kompozycji.
Ta rzeźba jest bezsprzecznie uznawana za wyczyn techniczny, który przekraczał granice ludzkich możliwości, przynajmniej według ówczesnych wyobrażeń. W przeszłości, gdy poznanie technik rzeźbiarskich nie było tak zaawansowane jak dzisiaj, dzieło to było uznawane za „niemożliwe” do wykonania ludzką ręką. Wyzwaniem nie było tylko wykucie figur z bloku marmuru, lecz także precyzyjne oddanie anatomii, emocji, ruchu i gestów w jednym kawałku kamienia.
Marmur karraryjski, znany ze swojej jednorodności i delikatnego ziarna, idealnie nadaje się do precyzyjnej obróbki, ale jednocześnie stawia artyście ogromne wyzwanie, ponieważ każdy nieostrożny ruch, każde pęknięcie mogłoby zrujnować całe dzieło. Artysta potrzebował nie tylko wizji artystycznej, lecz także niezwykłej precyzji oraz cierpliwości, aby krok po kroku i dłuto po dłucie odsłaniać przed światem tę monumentalną opowieść o upadku i buncie.
Upadek zbuntowanych aniołów w Palazzo Leoni Montanari to nie tylko dowód na bogactwo kolekcji, ale przede wszystkim hołd dla kunsztu artysty. To innowacyjne dzieło do dziś zachwyca i inspiruje miłośników sztuki. To kamienna symfonia, która wciąż rozbrzmiewa mocą wyobraźni i geniuszu.
Przedstawiony temat to walka Dobra ze Złem. Archanioł Michał jako boski posłaniec dowodzi Armią Dobra, podczas gdy upadły anioł Lucyfer stoi na czele armii Zła.
Kompozycja bazuje na motywach biblijnych, koncentrując się zwłaszcza na wizji Apokalipsy św. Jana dotyczącej niebiańskiego starcia Michała Archanioła z Lucyferem i jego zastępami. Postacie w tym dziele przenikają się wzajemnie i poruszają się w sposób przeczący prawom grawitacji, sprawiając wrażenie lewitacji. Autorem jest Francesco Bertos. Jego kunszt był tak wielki, że budził powszechny podziw. Bertos był mistrzem rzemiosła o niezwykłej technice. Niewiele wiadomo o jego życiu. Dokumenty wymieniają go jako „wybitnego rzeźbiarza z Padwy”.
Rzeźbę zamówił hrabia Marc'Antonio Trento, członek Zakonu Maltańskiego i członek różnych akademii w Padwie. Pierwotnie dzieło znajdowało się w jego rezydencji, Palazzo Trento (później znanym jako Palazzo Papafava), położonym przy Prato della Valle.
Angielski historyk sztuki Charles Avery datował jego narodziny na 1678 rok, a śmierć na 1741 rok. Choć uwielbiany przez kolekcjonerów, wzbudził również zainteresowanie krytyków.
Pomyśl, jak skomplikowane jest wykonanie tej rzeźby z jednego kawałka materiału, szczególnie podczas wiercenia w środku i obrabiania trudno dostępnych detali. Realizacja tego zadania jest skomplikowana.
Przez wieki dzieło przypisywano Agostinowi Fasolato, rzeźbiarzowi, o którego biografii niewiele wiadomo. Jedną z pierwszych wzmianek o tym dziele zawarł historyk Giovambattista Rossetti w książce „Descrizione delle sculture, pitture ed architetture di Padova” z 1765 roku. Uznał rzeźbę za główną atrakcję miasta i napisał, że jest ona tak zdumiewająca, iż przewyższa nawet dzieła ze starożytnej Grecji. W 1858 roku amerykański pisarz Herman Melville wspomniał o tej rzeźbie podczas wykładu w Cincinnati. Świadczy to o tym, że przez cały XIX wiek zachwycano się nią nie tylko w miejscu jej powstania, ale w całym kraju. Trwające badania kwestionują autorstwo Agostina Fasolata, ponieważ nie zachowały się żadne inne jego prace, a dokumenty określają go jedynie jako kamieniarza. Od początku istniały wątpliwości co do autorstwa tego arcydzieła. W rzeczywistości w tym samym czasie w tych rejonach pracowało dwóch Agostinów Fasolatów. Prawdopodobnie był to syn Vincenza i Orazii Pirestich, urodzony 27 czerwca 1714 roku w Padwie, lub drugi Agostino, znany z prac rzeźbiarskich w tamtejszych kościołach.
Szczyt piramidalnej kompozycji wieńczy Michał, ukazany z rozpostartymi na plecach skrzydłami i rozwianą fryzurą. Jako jedyny ma na sobie strój grecko-rzymskiego wojownika, co podkreśla jego rolę jako żołnierza Pana. W prawej ręce trzyma groźnie uniesiony miecz, gotowy do walki; lewą tarczę przytwierdzoną do nadgarstka zdobi łaciński napis „Quis ut Deus”, co oznacza „Któż jak Bóg?”.
Lucyfer, znajdujący się u dołu naprzeciwko Michała, opiera stopy na rozwartych paszczach piekielnego smoka stanowiących podstawę rzeźby. Twarz zwrócona ku Michałowi, korona i widły tworzą spójną całość. Lewy palec uniesiony w geście buntu mierzy prosto w przeciwnika.
Aniołowie wpadają w wir i kurczowo się trzymają, by nie spaść. Wkrótce zmieniają się w demony, a na ich twarzach widać gniew i przerażenie.
Obok upadłych aniołów widać demoniczne postacie zwierzęce, takie jak węże i smoki z otwartymi paszczami, gotowe do ataku.
Spośród tych strasznych stworzeń wyróżnia się mała salamandra, stworzenie niegdyś uważane za magiczne.
W ujęciu technicznym dzieło to klasyfikuje się jako rzeźbę ażurową. Oznacza to, że artysta nie ograniczył się do wyrzeźbienia zewnętrznej powierzchni bloku, lecz wniknął do wnętrza marmurowej masy. Używając precyzyjnych, długich i cienkich dłut, ręcznych wierteł oraz pilników, artysta wydrążył w marmurze maleńkie przestrzenie, nadając mu formę ażurowej, trójwymiarowej koronki. Wewnętrzne figury są w pełni wykończone, choć widoczne są jedynie przez otwory między kończynami zewnętrznych demonów.
Sześćdziesiąt figur, pozbawionych oparcia na masywnych filarach, utrzymuje równowagę w oparciu o minimalne punkty styku, do których należą czubek stopy, chwyt dłoni oraz ogon węża. Przesuwając środek ciężkości ku podstawie wzdłuż niewidocznych, krętych linii konstrukcyjnych, zabieg ten wywołuje iluzję lewitacji, ruchu wznoszącego lub swobodnego spadania.
Nowa aranżacja w Gallerie d’Italia wykorzystuje specjalne oświetlenie, aby podkreślić wielowymiarowość prezentowanych dzieł. Zmienne oświetlenie stopniowo wydobywa z ukrycia kolejne detale: napięte rysy twarzy, schowane skrzydło, wężowy ruch czy anatomiczne skręty ciał. Co jakiś czas kompozycję rozświetla pełny blask, dzięki czemu widać jej imponującą formę.
Obok sali głównej znajduje się dedykowana trasa zwiedzania, która dodatkowo poszerza zrozumienie dzieła. Trójwymiarowe reprodukcje, stworzone za pomocą cyfrowych skanów, pozwalają również na doznania dotykowe osobom z dysfunkcją wzroku. Model całej kompozycji wraz z dwoma powiększeniami postaci Michała i Lucyfera obrazuje strukturę grupy, podczas gdy film przybliża proces powstawania dzieła dzięki drukowi 3D.
Inkluzja jest zatem interpretowana nie jako prosta dostępność, ale jako okazja do ponownego przemyślenia samej relacji między dziełem a jego odbiorcami. Trójwymiarowy model, narracja audiowizualna i treści w języku migowym przekształcają wizytę w wielowarstwowe doświadczenie, łączące estetyczną kontemplację z wiedzą techniczną i historyczną. Prawie trzy wieki po powstaniu „Upadek zbuntowanych aniołów” nadal stanowi jeden z najwspanialszych przykładów zdolności rzeźby do przekształcania marmuru w ruch. Przypisanie dzieła Francesco Bertosowi, jednego z najbardziej zdumiewających wirtuozów XVIII-wiecznych Włoch, odświeżone przez nową wystawę w Gallerie d'Italia, potwierdza, że ów środek narracyjny pozostaje najspektakularniejszym wynalazkiem w europejskiej rzeźbie.
Informacje
Godziny otwarcia: od wtorku do niedzieli, od 10:00 do 18:00. Nieczynne w poniedziałki. Ostatnie wejście o 17:30.
Bilety: normalny 5,00 EUR, ulgowy 3,00 EUR; wstęp bezpłatny dla członków stowarzyszenia, grup szkolnych, dzieci poniżej 18. Wstęp jest bezpłatny dla osób poniżej 26. roku życia, klientów Grupy Intesa Sanpaolo oraz w pierwszą niedzielę każdego miesiąca.
Spodobał Ci się tekst? Teraz czas na Ciebie. Będzie mi miło, jeśli zostaniemy w kontakcie:
- Odezwij się w komentarzu, dla Ciebie to chwila, dla mnie to bardzo ważna wskazówka.
- Jeśli uważasz, że wpis ten jest wartościowy lub chciałbyś podzielić się z innymi czytelnikami – udostępnij mój post – oznacza to, że doceniasz moją pracę.
- Bądźmy w kontakcie, polub mnie na Facebooku. Codziennie nowe zdjęcia, inspiracje, ciekawe informacje.
- Dołącz do mojej grupy Włochy po mojemu.
- Śledź mnie na Instagramie @kalejdoskoprenaty!
- Otrzymuj ‚List z Włoch’ zapisując się na newsletter.
- A jeśli lubisz jak opisuje Włochy, to kup moją książkę
Pozdrawiam
Renata







Brak komentarzy
Prześlij komentarz
Korzystając z tego formularza, zgadzasz się na przechowywanie i przetwarzanie Twoich danych podanych w formularzu (IP oraz jeśli zostały podane: podpis, adres mail, strona www) przez tę stronę. Więcej informacji na ten temat znajdziesz w Polityce prywatności.