Weneckie ciekawostki. Most Accademia

Wenecja, perła Adriatyku... samo słowo brzmi jak obietnica. Obietnica przygody, romansu, zapomnienia.
W Wenecji, bardziej niż w wielu innych miejscach, światło odgrywa kluczową rolę. Gdy słońce zachodzi, niebo staje się tak piękne, jak tylko malarze potrafią sobie wymarzyć.
Jednym z moich ulubionych miejsc do obserwowania tego spektaklu jest most Accademia. Drewniany, nieco chwiejny, ale z duszą. Stojąc na nim, czujesz, jakby czas zwalniał.
Gondole leniwie suną po Canal Grande, odbijając w tafli wody promienie zachodzącego słońca. W oddali słychać ciche szumy miasta, mieszające się z pluskiem fal uderzających o fundamenty pałaców.
Zachody słońca z mostu Accademia są wyjątkowe. Niebo płonie odcieniami pomarańczy, różu, fioletu i złota. Chmury przybierają fantastyczne kształty, na przykład smoków, aniołów, a nawet... twarze znajomych. Światło odbija się od fasad pałaców, tworząc iluzję, jakby miasto było zbudowane ze złota.
Spędziłam tam wiele wieczorów, samotnie i w towarzystwie. Zawsze z tym samym uczuciem zachwytu i spokoju. Patrząc na ten spektakl, zapomina się o wszystkich troskach i problemach. Liczy się tylko magia tej chwili w Wenecji.

Grottammare – odkryj urokliwe miasteczko w regionie Marche

Moje wakacje w Grottammare były jak sen na jawie. Przyjemnie grzejące słońce, nasycony błękit morza, smakowite włoskie posiłki i wszechobecna atmosfera odpoczynku. Czego chcieć więcej?

Villalago i jezioro San Domenico w Abruzji

Od zawsze fascynuje mnie piękno urokliwych wiosek oraz małych, ponadczasowych miasteczek, w których tradycje są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Dziś przedstawiam Wam Villalago – urokliwą wioskę położoną przy samej granicy Parku Narodowego Abruzji, Lacjum i Molise, często niedocenianą ze względu na popularność pobliskiego Scanno.

Dotarcie do Villalago jest bardzo proste: żeby tam dojechać, wystarczy zjechać z autostrady A25 (zjazd Cocullo). To jedna z najpiękniejszych tras w Abruzji. Droga ta biegnie dnem wąwozu Sagittario, pokonując tunele i liczne, ostre zakręty.

Villalago jest znana przede wszystkim z jeziora San Domenico, które stanowi obowiązkowy przystanek na trasie. 

10 włoskich rzeźb, które miały decydujący wpływ na rozwój sztuki

Włochy to kraj pełen inspiracji. Dekadencka architektura, rzymskie dziedzictwo i burzliwa historia, a do tego piękne widoki – dlatego artyści, poeci i filozofowie tak chętnie tu przyjeżdżają. Kraj ten uznawany jest za miejsce, gdzie narodził się renesans, a później rozwinęły się barok i neoklasycyzm.
Włochy od zawsze odgrywały kluczową rolę w rozwoju sztuki. Z ich 55 obiektami światowego dziedzictwa – liczbą, która jest większa od każdej innej liczby na świecie – do dziś pozostają w centrum międzynarodowej sceny artystycznej.

W tym artykule wyselekcjonowałam dla Was dziesięć włoskich rzeźb, które moim zdaniem miały największy wpływ na rozwój sztuki. Te posągi przetrwały wieki i nadal zachwycają turystów. Oto dziesięć najwspanialszych.

1. Pieta Michała Anioła Buonarrotiego

W Bazylice Świętego Piotra w Watykanie można podziwiać jedno z najbardziej przejmujących dzieł Michała Anioła – Pietę. To arcydzieło przedstawia Matkę Boską trzymającą ciało Jezusa, a jej twarz wyraża smutek i spokój. Zdumiewające detale oraz kunszt Michała Anioła nadają marmurowi miękkość, czyniąc Maryję i Chrystusa niemal realistycznymi. Każda fałda szaty Maryi i każdy szczegół postaci Chrystusa są wykonane z precyzją, która sprawia, że czujesz się świadkiem prawdziwej chwili żalu i czułości.
Znam inną, mniej popularną wersję tej rzeźby, która jest mi bardzo bliska. Znajdziesz ją w sercu Mediolanu, w świątyni San Sebastiano. Ta wspaniała Pieta została wyrzeźbiona kunsztownymi rękami włoskiego artysty Benedetta Cacciatoriego. Michał Anioł w swojej Piecie w Watykanie umieścił głowę Jezusa niżej. U Cacciatoriego Maryja przytula policzek do głowy Jezusa i patrzy w górę. Ta subtelna wariacja nadaje rzeźbie głęboki charakter tragedii i emocji.

30 lat minęło — jak jeden dzień...akurat dzisiaj

Dzisiaj obchodzę dokładnie 30. rocznicę zamieszkania we Włoszech!

17 lutego 1996 roku – to dzień, a precyzyjniej data, kiedy przyjechałam do Włoch bez biletu powrotnego.