W jaki sposób tłumaczy się termin „pasta risottata” dotyczący techniki gotowania makaronu?

Zapomnij o durszlaku i garnku; do przygotowania makaronu metodą risotto potrzebna jest patelnia i nieco cierpliwości. 

„Pasta risottata” to technika gotowania, w której makaron, surowy lub wstępnie ugotowany, jest gotowany bezpośrednio w garnku z sosem. Podobnie jak w przypadku risotto, do potrawy stopniowo dodaje się bulion lub gorącą wodę. Ta metoda wiąże skrobię z sosem, dzięki czemu makaron jest bardzo kremowy, aromatyczny i często łatwiej strawny. 

Jakie włoskie smaki warto odkryć? Druga część

Wasze pozytywne reakcje na pierwszy artykuł o tym, jakie potrawy jeść we Włoszech, zainspirowały mnie do przygotowania drugiej części!

Dziś odkryjemy smaki, których mogłam nie uwzględnić w pierwszej odsłonie. Zdaję sobie sprawę, że część z nich może być Wam już znana z podróży, lecz są to artykuły publikowane etapami. Jednak według mnie zawsze warto o nich wspomnieć!

Jedzenie i jego opisy zawsze budzą we mnie apetyt, sprawiając, że mój żołądek daje o sobie znać. Liczę, że moje teksty wywołują podobne odczucia u Was.

Przygotujcie się na kolejne kulinarne przygody! 

Czy lodówka jest zamknięta na kłódkę?

Makaron z salsiccią, gorgonzolą i karmelizowaną cebulą

Makaron z salsiccią, karmelizowaną cebulą i gorgonzolą jest przepyszny! Myślę, że właśnie przeszłam pewną granicę, której nie zamierzałam przekroczyć.
To pierwsze danie ma niesamowity smak i aromat, a do tego jest niezwykle proste w przygotowaniu. Słodycz cebuli pięknie komponuje się ze smakiem gorgonzoli.
Chcesz podać coś, co zachwyca smakiem, a przy tym jest niezwykle proste?
Skorzystaj z tego przepisu – Twoje kubki smakowe będą zachwycone!
Zapraszam ;-)

 

Wenecja na obrazach Claude’a Moneta.

Uwielbiam obrazy Claude’a Moneta, a szczególnie te namalowane w Wenecji. To połączenie mistrzostwa impresjonistycznego pędzla z niepowtarzalnym klimatem weneckich kanałów i pałaców jest po prostu urzekające. 

Jak udawało mu się oddać to nieuchwytne migotanie światła na tafli wody oraz połysk odbijający się od kamiennych elewacji? 

Patrząc na „Pałac Dożów” czy „San Giorgio Maggiore o zmierzchu”, czuję się, jakbym tam była, wdychając słone, morskie powietrze i słysząc cichy szum gondoli. Obrazy te są dla mnie jak okno do innego świata, świata piękna i spokoju, który stanowi kontrast dla naszego zabieganego życia. Fascynuje mnie również fakt, jak Monet zmieniał perspektywę i kompozycję, by oddać różne pory dnia i roku. Każda wersja tego samego miejsca jest odmienna, a jednak równie zachwycająca.

Chciałabym zobaczyć je kiedyś na żywo w muzeum. Tylko tam można w pełni docenić ich bogactwo kolorów i faktur, których nie oddają nawet najlepsze reprodukcje.

Claude Monet namalował ponad 500 obrazów w ciągu ostatnich dwudziestu ośmiu lat swojego życia. Trzydzieści siedem z nich przedstawiało widoki Wenecji, inspirowane jego pobytem w 1908 roku. Był zachwycony tym miastem i żałował, że nie przyjechał tu i nie uwiecznił go na swoich obrazach wcześniej. Początkowo nie był pewien, czy uda mu się uchwycić światło i atmosferę Wenecji, dlatego nazwał ją "zbyt piękną, by ją malować". Wenecja była dla Moneta wyzwaniem. Jej zmienność i kapryśność sprawiały, że praca stawała się ciągłą walką z czasem. Pragnął pokazać nie tylko oczywiste aspekty, lecz także emocje budzone w nim przez to magiczne miasto. Jego zamiarem było, by widz poczuł zdumienie i zadumę nad estetyką Wenecji.

Królowa Adriatyku stała się jego muzą, a jednocześnie obsesją i przekleństwem.

Monet i jego żona Alice przybyli do Wenecji na zaproszenie bogatego Amerykanina, za pośrednictwem ich wspólnego przyjaciela, amerykańskiego artysty Johna Singera Sargenta. 

Claude Monet początkowo unikał wizyt w Wenecji ze względu na bogactwo interpretacji dzieł dawnych i współczesnych artystów. 

Monet tworzył w Wenecji dzieła, które stanowiły odpowiedź na śmiały, nowy kubizm Picassa i intensywny niemiecki ekspresjonizm. Pozostał wierny swoim zasadom artystycznym przez całą swoją karierę. Autor stworzył ponad 2000 obrazów, wybierając tematy przyrody jako priorytet nad portrety i sceny codziennego życia. W ciągu ostatnich dwudziestu sześciu lat życia namalował ponad 350 obrazów przedstawiających jego ogrody i lilie wodne.

Claude Monet z żoną Alicją na placu św. Marka w Wenecji w październiku 1908 r. Bridgeman Images / Musée Marmottan Monet, Paryż

Rozmyślania na szlaku

Bardzo często zdarza mi się rozmyślać z roztkliwieniem, że mam wielkie szczęście żyć na Ziemi, która jest przepiękna. Wystarczy rozejrzeć się dookoła… i dostrzec obfitość kolorów, kształtów i dźwięków. Ziemia daje nam wszystko, co potrzebne do życia. Nawet jeśli w codziennym pośpiechu o tym zapominamy, chwile spędzone na łonie natury szczególnie nam o tym przypominają.

Zastanawiałam się, co czuły osoby, które stąpały po tej samej ziemi wieki temu. Czy patrzyły na te same drzewa, czy wdychały ten sam zapach? Jakie historie kryją te winnice, w których owoce zbierało tak wiele pokoleń? Ta myśl wywołuje we mnie uczucie pokory i wdzięczności. Jestem tylko małą cząstką tej wielkiej historii.

Kurs języka włoskiego na Uniwersytecie dla Obcokrajowców w Perugii. Wywiad.

Czy podróż i udział w kursie języka włoskiego na Uniwersytecie dla Obcokrajowców w Perugii to dobra decyzja?

Jestem świadoma, że wielu osobom zależy na tym zagadnieniu, ponieważ mniej więcej rok temu Sylwia napisała do mnie z prośbą o wskazanie odpowiedniego kursu językowego z włoskiego, organizowanego na terenie Włoch. Odkąd pamiętam, słyszałam, że w Perugii organizowane są kursy dla obcokrajowców.

Czy brałeś/ brałaś kiedykolwiek pod uwagę możliwość wzięcia udziału w takim kursie?

Dzisiaj moim gościem na blogu jest Sylwia, świeżo po powrocie z kursu języka włoskiego w Perugii. Witaj, Sylwio!

Wiem, że byłaś na kursie języka włoskiego w Perugii na Uniwersytecie dla Obcokrajowców.

Mam kilka pytań, jeśli pozwolisz. Z góry dziękuję za odpowiedzi!

Małe codzienne przyjemności

Gdy myślimy tylko o lepszej przyszłości, umykają nam małe radości dnia dzisiejszego. Przyjemności te, choć małe, odgrywają kluczową rolę, mimo że mogą być niedostrzegane. Potrafią sprawić, że każdy dzień może być wyjątkowy, choć całkiem zwykły. To, jak widzimy rzeczywistość i co nas otacza, w dużej mierze wpływa na nasze postrzeganie życia. Przecież zwykłe życie samo w sobie jest niezwykłe, a te drobne przyjemności mogą sprawić, że wydawać się będzie jeszcze bardziej wyjątkowe. Po prostu specyficzne dla nas, unikalne i być może wyjątkowe. Ważne jest zauważenie, że mniejsze radości mogą się do tego przyczynić. To chwile, które powodują, że nasze na pozór zwykłe życie nabiera niezwykłego charakteru. Niezaprzeczalnie drobne radości mają na to wpływ. Gdy tylko je zauważymy, zrozumiemy ich rolę oraz to, jak cenne są dla naszego życia.

Szczęście to drobne codzienne przyjemności, a nie wielkie rzadkie chwile - Benjamin Franklin.