Jakie włoskie smaki warto odkryć? Druga część

Wasze pozytywne reakcje na pierwszy artykuł o tym, jakie potrawy jeść we Włoszech, zainspirowały mnie do przygotowania drugiej części!

Dziś odkryjemy smaki, których mogłam nie uwzględnić w pierwszej odsłonie. Zdaję sobie sprawę, że część z nich może być Wam już znana z podróży, lecz są to artykuły publikowane etapami. Jednak według mnie zawsze warto o nich wspomnieć!

Jedzenie i jego opisy zawsze budzą we mnie apetyt, sprawiając, że mój żołądek daje o sobie znać. Liczę, że moje teksty wywołują podobne odczucia u Was.

Przygotujcie się na kolejne kulinarne przygody! 

Czy lodówka jest zamknięta na kłódkę?

TARTUFO, CZYLI TRUFLE

Ach, trufle. Na samą myśl o truflach burczy mi w brzuchu. Ten ziemisty, leśny zapach przywołuje wspomnienia wilgotnych, leśnych poranków. Wyobrażam sobie cienkie plasterki trufli rozsypane na kremowym risotto, parującym i zachęcającym. Albo rozdrobnione na delikatne włókna, które ozdabiają jajecznicę o intensywnie żółtym kolorze. Ach, jajecznica z truflami – to dopiero uczta! Prostota osiągnięta w sposób doskonały. Uwielbiam!

Pamiętam, jak pierwszy raz spróbowałam trufli. Było to w małej, rodzinnej restauracji we Włoszech. Właściciel, poczciwy Włoch znany z doskonałej kuchni, podszedł do nas z drewnianą skrzynką. Otworzył ją, a z wnętrza uniósł się ten niepowtarzalny zapach. Wyjął z niej grubą, czarną bryłkę i zaczął ścierać ją na makaron z masłem. Smak był nieziemski. Od tamtej pory jestem uzależniona.

Wiem, że trufle są drogie i trudne do zdobycia. Ich doskonałe walory smakowe, wzbogacające każde danie, są warte każdej ceny, bym mogła się nimi choć raz na jakiś czas delektować. 

Teraz jednak burczenie w brzuchu staje się coraz głośniejsze. Chyba czas na poszukiwanie alternatywy. 

Dla tych, którzy nie znają tego słowa: trufle to jadalne grzyby rosnące pod ziemią. Są one powszechnie uważane za cenne ze względu na swój niepowtarzalny, mocny smak. Ten ostry, nieuchwytny grzyb jest jednym z najdroższych i najbardziej pożądanych na świecie. Włochy to jeden z niewielu krajów, w których można go znaleźć w dużych ilościach. Trufle we Włoszech występują w dwóch rodzajach: rzadka, bardziej aromatyczna biała trufla lub nieco mniej aromatyczna, lecz bardziej popularna czarna trufla. W kuchni służą do przyprawiania makaronu i risotta, a także do przygotowywania pysznych dań głównych. Można je dodać do sosów do steków lub innych dań mięsnych. Trufle naturalnie występują w całej Umbrii, Toskanii i Piemoncie. Dlatego szansa na znalezienie świeżych trufli w lokalnych potrawach w tych regionach jest największa, pod warunkiem podróży jesienią. Poza sezonem serwowane trufle będą importowane lub mrożone, co wpłynie negatywnie na ich jakość. Jeśli do Piemontu trafisz jesienią, wybierz się na słynny Międzynarodowy Festiwal Białej Trufli w Albie, który odbywa się co roku w październiku i listopadzie.

PARMIGIANA DI MELANZANE

Parmigiana di melanzane, czyli bakłażan po parmeńsku, to kolejne klasyczne włoskie danie. To magiczne słowo brzmi jak zaklęcie, obiecujące smak słońca i wspomnienia z beztroskich wakacji. Najlepiej przygotowana parmigiana di melanzane to zadanie dla kogoś, kto zna sekretną recepturę przekazywaną z pokolenia na pokolenie i włożył w nią całe serce. Idealnie byłoby, gdybytę potrawęt przygotowała włoska babcia, kupując składniki na lokalnym targu. 

Wyobraźcie sobie typową włoską babcię. To nie była babcia z reklamy, lecz prawdziwa – pomarszczona od śmiechu i słońca, z dłońmi pamiętającymi smak każdej ugotowanej przez nią potrawy. Ona wie, jak wybrać idealne bakłażany – jędrne, lśniące, z ciemną, głęboką skórką. Wie, jak je posolić i odstawić, by pozbyć się goryczki. Jej sekret to przygotowanie idealnego sosu pomidorowego: gęstego, aromatycznego, gotowanego na wolnym ogniu z odrobiną czosnku i bazylii zerwanej prosto z ogródka.

Jej parmigiana nie jest idealna. Nie znajdziecie tam równiutkich plastrów bakłażana ułożonych jak od linijki. Każda warstwa jest inna, każda ma swoją historię. Tu nieco więcej sera, tam trochę więcej sosu. Czasem lekko przypalona na brzegach, ale to tylko dodaje jej charakteru.

Sekretem są nie tylko składniki. Sekretem jest czas. Czas spędzony w kuchni na mieszaniu sosu, smażeniu bakłażanów i układaniu warstw. Czas poświęcony na myślenie o rodzinie, dla której ta potrawa jest przygotowywana. To miłość, cierpliwość i oddanie. To smak domu, pewność, że wszystko będzie dobrze.

A kiedy już wyciągnie ją z pieca, parującą i aromatyczną, nie będziecie mogli się powstrzymać. Nabierzecie pierwszą porcję, gorącą i miękką, a potem zamkniecie oczy. Poczujecie smak słońca i ciepło jej rąk. Doświadczycie magii włoskiej babci, która wie, jak sprawić, by nawet najprostsze danie stało się arcydziełem. I zrozumiecie, że to nie tylko parmigiana di melanzane. To kawałek jej serca ofiarowany wam na talerzu.

ARANCINI

Arancini, czyli smażone kulki ryżowe z Sycylii. Jeśli nigdy ich nie próbowaliście, powinniście to zrobić od razu.
Ryż arborio, z którego robi się risotto, gotuje się i formuje w kulkę. Następnie obtacza się go w bułce tartej i smaży w głębokim oleju. Ale to nie wszystko. Ta pyszna przekąska jest najczęściej faszerowana ragù mięsnym. Można również znaleźć arancini wypełnione mieszanką ragù i groszku, który jest moim osobistym faworytem.
Chociaż spożywa się podobne w Rzymie, występują tam pod inną nazwą – supplì. Ta odmiana jest zwykle wypełniona ragù i mozzarellą. Uważaj jednak, aby nie prosić o arancini w Rzymie, bo możesz zostać poproszony o powrót na Sycylię! Podczas gdy Włosi zazwyczaj wolą siedzieć i delektować się posiłkiem, arancini to przekąski, którymi możesz się delektować podczas zwiedzania. Według mnie Sycylia to kraina niesamowitego jedzenia ulicznego, gdzie smakiem i świeżością można delektować się podczas każdej podróży.

INSALATA CAPRESE

Czy wiecie, że proste danie z pokrojonych pomidorów, bazylii, mozzarelli z mleka krowiego (fior di latte) i obfitego skropienia oliwą potrafi zachwycić? Ta czteroskładnikowa sałatka jest na to dowodem – i podobnie jak w przypadku wszystkich najpopularniejszych potraw we Włoszech, sekret tkwi w superświeżych, lokalnie uprawianych składnikach. Insalata caprese wzięła swoją nazwę od wyspy Capri. Jest idealna na lekki letni lunch, kiedy bazylia i pomidory są zbierane świeże z ogródka. To danie można łatwo zrobić w domu, ale pamiętaj, że najważniejsze są tu najlepsze składniki.

CARCIOFI, CZYLI KARCZOCHY

Jestem osobą, która będąc w Rzymie, zamawia karczochy jako przystawkę do każdego posiłku. Po wyjeździe wychodzą mi uszami. Żartuję sobie, choć nie jestem pewna, czy na pewno.
Karczochy są bardzo popularne w Wiecznym Mieście. Istnieją dwa główne sposoby ich przygotowywania: alla giudia, czyli „po żydowsku”, i alla romana (po rzymsku). Karczochy po żydowsku gotuje się z solą i pieprzem, a potem dwa razy smaży na oliwie z oliwek. Dzięki temu są bardzo chrupiące. Sekret tkwi w wysokiej jakości oliwie, która ma odpowiednią temperaturę dymienia i doskonale nadaje się do dwukrotnego smażenia. Natomiast karczochy po rzymsku są zupełnie inne. Proces przygotowania i gotowania carciofi alla romana jest bardziej pracochłonny. Podaje się je najczęściej na zimno. Doprawia się je cytryną, miętą, czosnkiem, oliwą oraz czarnym pieprzem. Polecam wypróbować oba sposoby i wybrać faworyta, ale w sumie po co? Można delektować się obiema wersjami.

CICCHETTI

Mniej więcej dziesięć lat temu, gdy opisywałam cicchetti, informacje na ten temat w polskim internecie były bardzo ograniczone. Obecnie każdy polski influencer porusza ten temat, prezentując go jako zupełnie nowe odkrycie. Często pytacie mnie o rekomendacje dotyczące lokalnych atrakcji i aktywności w Wenecji. Zawsze sugeruję wizytę w lokalnych knajpkach zwanych inaczej bacari. To właśnie tam znajdziecie okazję do spróbowania cicchetti. Te doskonałe porcje chleba są przyozdobione licznymi dodatkami: od prosciutto i gorgonzoli, po kremowego solonego dorsza zwanego baccalà. Talerz tych przekąsek pięknie komponuje się z kieliszkiem lokalnego wina. W mojej najnowszej książce znajdziecie więcej informacji o kuchni weneckiej. Zawiera ona detale, których próżno szukać w sieci.

RIBOLLITA

Kiedy jesteście w Toskanii – nie możesz nie spróbować ribollity, słynnej zupy chłopskiej, która od wieków pomaga Toskańczykom zachować ciepło podczas zimy. We Włoszech, podobnie jak w wielu kulturach, resztki można wykorzystać do zupy. Ribollita to toskańska wersja zupy z resztek. Sezonowe warzywa, cavolo nero, fasola cannellini i czerstwy chleb tworzą tę gęstą i pożywną zupę. W rzeczywistości chleb jest tym, co ją zagęszcza. Czy podasz ją na lunch, czy na kolację, i tak będziesz mieć ochotę zamienić łyżkę na widelec!

FIORI DI ZUCCA LUB FIORI DI ZUCCHINA

Te jasnopomarańczowe kwiaty, maczane w cieście i lekko smażone, nadziewane są lokalnymi i sezonowymi przysmakami. Bez względu na sposób ich przygotowania, są zawsze pyszne.

ORECCHIETTE CON CIME DI RAPA

Czy słyszeliście kiedyś o słynnych orecchiette z rzepą brokułową?

To danie to apulijska specjalność, którą warto spróbować.

Tradycyjnie makaron robi się wyłącznie ręcznie z podsmażoną rzepą brokułową, papryczką chili i, wedle uznania, anchois.

Wybierasz się do Apulii? Koniecznie zarezerwuj stolik w lokalnej trattorii i zamów orecchiette z rzepą brokułową. Gwarantuję, że będziesz zadowolony.

FRISELLE

Freselle, znane również jako freselle lub frise, to tradycyjne pieczywo dwukrotnie pieczone, które pochodzi z południowych Włoch, a zwłaszcza z regionów Apulii i Kampanii. Po pierwszym pieczeniu obwarzanki przecina się poziomo na pół. Następnie wypieka się je ponownie, żeby były twarde i suche.
Friselle były pierwotnie jedzeniem biednych, cenionym ze względu na długą trwałość umożliwiającą przechowywanie i transport w trudnych warunkach. Marynarze i rolnicy zabierali je na długie podróże, maczając w wodzie morskiej lub słodkiej, aby je zmiękczyć.
Przygotowanie friselle jest proste. Ciasto, zazwyczaj z mąki pszennej durum, wody, drożdży i soli, choć istnieją warianty z mąką jęczmienną, gryczaną lub z pszenicy kamut, formuje się w pierścienie, a potem piecze. Po pierwszym pieczeniu obwarzanki są przecinane na pół i ponownie pieczone, aż staną się całkowicie suche i kruche.
Tradycyjnie friselle są spożywane po uprzednim krótkim namoczeniu ich w wodzie, aby zmiękły. Następnie skrapia się je oliwą i podaje z pomidorami, czosnkiem, oregano, bazylią, a także kaparami, anchois, oliwkami, tuńczykiem i mozzarellą. Istnieją liczne regionalne warianty przepisów na friselle.
Friselle to smaczny i zdrowy posiłek, idealny na ciepłe letnie dni. Są doskonałą alternatywą dla chleba, a ich twarda konsystencja sprawia, że mogą być długo przechowywane. Dziś friselle są popularne nie tylko w południowych Włoszech, ale i na całym świecie, często serwowane jako przekąska lub lekki lunch.

Ile z tych włoskich potraw znaliście wcześniej? Ilu próbowaliście?

Jeśli interesuje cię kuchnia włoska to zapraszam do lektury: Mój apetyt na Włochy. To moja najnowsza książka.

Spodobał Ci się tekst? Teraz czas na Ciebie. Będzie mi miło, jeśli zostaniemy w kontakcie: 

• Odezwij się w komentarzu, dla Ciebie to chwila, dla mnie to bardzo ważna wskazówka.
• Jeśli uważasz, że wpis ten jest wartościowy lub chciałbyś podzielić się z innymi czytelnikami – udostępnij mój post – oznacza to, że doceniasz moją pracę. 
• Bądźmy w kontakcie, polub mnie na Facebooku. Codziennie nowe zdjęcia, inspiracje, ciekawe informacje. 
• Dołącz do mojej grupy Włochy po mojemu.
• Śledź mnie na Instagramie @kalejdoskoprenaty! 
• Otrzymuj ‚List z Włoch’ zapisując się na newsletter. 
• A jeśli lubisz jak opisuje Włochy, to kup moją książkę

Pozdrawiam 


Renata