Smażone kwiaty cukinii

Kwiaty cukinii nauczyłam się jeść we Włoszech. Są one tutaj bardzo popularne i można je dostać zarówno na targu, jak i w supermarkecie.
Kiedy kwitną w ogródku, wykorzystuje ten okres na maksa i robię, kiedy tylko mogę.
Prezentują się nie tylko pięknie, ale są również przepyszne. 
Jeśli chcesz cieszyć się pyszną przekąską, która zawiera smaki lata, smażone kwiaty cukinii będą idealnym daniem, które pokoloruje stół ze smakiem i prostotą!
Lekkie, delikatne, uniwersalne – mogą służyć jako przystawka, przekąska albo tylko dopełniający całość dodatek.
Jeśli uda Wam się je dostać na targu lub macie je w ogródku czy na działce, to zachęcam do ich przygotowania, są bardzo smaczne.
Zapraszam :-)

Portofino — perła liguryjskiej riwiery

Portofino to małe miasteczko z wąskimi uliczkami, ukrytymi zatoczkami, uroczymi kawiarniami i niesamowitym urokiem. To jedno z najbardziej popularnych miasteczek na włoskiej riwierze, położone na południe od Genui i na północ od głównej atrakcji Ligurii — Cinque Terre. 

Asolo — nieznana perła Wenecji Euganejskiej

Asolo to małe miasteczko pośród wzgórz porośniętych cyprysami, z przytulnym ryneczkiem, zamkiem, kilkoma kościołami i uroczymi uliczkami.
Niesamowicie spokojna miejscowość — wymarzony cel na długi romantyczny weekend. Asolo emanuje spokojem. Nie da się faktycznie opisać, jaka tam panuje harmonia.
Wygląda to wszystko, tak jakby czas się tutaj zatrzymał, stanął, na pewno zwolnił.

Jak butelkować kupione we Włoszech wino?

Nie będę Wam tutaj wyjaśniać jak butelkować robione własne domowe wino (jest to trochę inna procedura).
Mój artykuł dotyczy wina kupnego, które kupimy i chcemy butelkować.
Może ktoś z Was kupił 50 litrów wina na wakacjach we Włoszech i nie wie co z tym fantem zrobić ? A może myśli o kupnie i butelkowaniu ?
Moje wskazówki to doświadczenie nabyte w ciągu kilkunastu lat. Najpierw robiłam to z teściem, teraz butelkujemy wspólnie z mężem.
Oto kilka moich wskazówek.

Szlak 52 Tuneli

Znany jako Strada delle 52 Gallerie, szlak 52 tuneli położony jest w masywie górskim Pasubio, w regionie Wenecji Euganejskiej.
Bez cienia przesady można powiedzieć, że to jeden z najpiękniejszych szlaków włoskich.
Dolomity, znane z widoków, były areną ciężkich walk I wojny światowej między Włochami a Austro-Węgrami.
Ten nadzwyczajny projekt inżynierii wojskowej został zbudowany na potrzeby działań militarnych w czasie pierwszej wojny światowej.
Stanowi dowód pomysłowości i determinacji V pułku włoskiego.
Budowa, która trwała od marca do listopada 1917 roku, zajęła zaledwie dziesięć miesięcy i odbywała się pod kierownictwem porucznika Josepha Zappy. Jego budowa miała strategiczne znaczenie, ponieważ umożliwiał transport zapasów i utrzymywanie łączności z dala od zasięgu ognia artylerii austro-węgierskiej.
Wkrótce po wybuchu wojny okupowane przez Włochów Monte Grappa i Monte Pasubio były ostatnią pozycją obronną na Równinie Weneckiej, przez co stały się strategicznie ważne.
Po bitwie pod Asiago, znanej również jako ofensywa w Trydencie, 15 maja 1916 roku rozpoczął się na froncie włoskim niespodziewany kontratak austro-węgierski.
Kontyngent włoski został pilnie przeniesiony z frontu Isonzo na Monte Pasubio. Zdobycie wierzchołka Dente Italiano, położonego na południe od austriackiego szczytu Selletta dei Denti, stało się areną wielu zaciętych starć.
Pierwotnie zapasy na włoską linię frontu szły przez Strada degli Scarubbi, dziesięciokilometrową drogę po północnej stronie grzbietu górskiego. Była ona narażona na ogień przeciwnika. W rezultacie konieczne stało się wytyczenie nowej drogi, co doprowadziło do powstania szlaku z 52 tunelami, dziś znanego także jako Strada della Prima Armata (Droga Pierwszej Armii).
Szlak Bohaterów rozpoczyna się na przełęczy Pian delle Fugazze, której wysokość nad poziomem morza wynosi 1162 metry.
Tych, których interesuje historia wojny, zachęcam do zwiedzenia muzeum znajdującego się w pobliżu przełęczy.
Droga z 52 tuneli prowadzi do schroniska, któremu nazwy użyczył generał Achille Papa, bohater wojenny.
Schronisko zlokalizowane jest w rejonie Porte di Pasubio, na wysokości 1928 metrów nad poziomem morza. Lokalizacja ta znana jest również jako Bramy Pasubio. Jest to jedyne miejsce, gdzie można przedostać się z jednej strony masywu na drugą.
Schronisko jest zamykane na zimę i otwierane wiosną, ale to zależy od stanu śniegu w górach.
Jeśli wybierasz się tam wiosną, najlepiej sprawdzić, czy jest już czynne.
Podczas wędrówki znajdziesz wiele tablic informacyjnych, które przybliżą Ci historię związaną z Twoją pozycją w tunelach.
Po dotarciu na szczyt o wysokości 1928 metrów nad poziomem morza, istnieje możliwość odpoczynku w schronisku Papa (Rifugio Papa). Polecam zabrać ze sobą prowiant. W sezonie schronisko może być zatłoczone.
Szlak jest przepiękny, trudno opisać jego piękno.
Czasem zdjęcia potrafią przemówić mocniej niż tysiąc słów o tym, dlaczego warto przejść się tym szlakiem — zapraszam na migawki ;-)

Jeśli potrzebujesz pomocy w znalezieniu praktycznych informacji o Italii, zapraszam Cię do mojej grupy na Facebooku: Włochy po mojemu.

INFORMACJE 

Samochód można zaparkować na wyznaczonym miejscu parkingowym – współrzędne geograficzne N45 46 43.7 E11 13 41.0.
Opłata za parking to 6 euro za każdy dzień. Płatność możliwa wyłącznie monetami o nominałach 1 euro lub 2 euro. W Malga Campiglia dostępny jest bezpłatny parking, choć zwykle bywa on zajęty.
Szlak można przemierzać od późnej wiosny (jeśli nie ma śniegu, nawet wcześniej), przez całe lato, aż do późnej jesieni, która jest idealnym okresem na jego eksplorację. Zamknięcie szlaku następuje po pierwszych opadach śniegu.
Uwaga: niewskazane jest przechodzenie przez tunele zimą, gdy jest śnieg i lód. Między tunelami znajdują się niebezpieczne wąwozy, w których grozi ryzyko lawin, czego potwierdzeniem są doniesienia o kilku śmiertelnych zdarzeniach.
Długość szlaku "52 Tuneli" wynosi 7 kilometrów, a czas potrzebny na dotarcie do celu to 2 godziny i 30 minut.
Na drogę powrotną wybraliśmy szlak Scarubbi. Jego oficjalna długość to mniej więcej 10 kilometrów, natomiast krótsza wersja ma około 6 kilometrów. Przejście tą trasą zajmuje orientacyjnie 1 godzinę i 30 minut, zakładając ciągłą podróż bez żadnych przerw.
Szlak nie jest dostępny dla wózków ani dla rowerzystów ze względu na tunele. W galeriach nie można uprawiać joggingu. Niewskazane jest niesienie dzieci w nosidłach plecakowych.
Koniecznie weź ze sobą wodę. Jeden litr na osobę powinien wystarczyć. My zużyliśmy 1 litr na osobę w jedną stronę, ponieważ wędrowaliśmy w gorący jesienny dzień.
Bar z przekąskami zlokalizowany jest na końcu szlaku w schronisku Papa.
Obowiązkowe są buty trekkingowe oraz latarka.
Polecam również kurtkę i czapkę, ponieważ w tunelach są przeciągi.
Jeśli lubicie szlaki, polecam Wam również:
Szlak Busatte - Tempesta nad jeziorem Garda
Sentiero degli Dei czyli Ścieżka Bogów

Spodobał Ci się tekst? Teraz czas na Ciebie. Będzie mi miło, jeśli zostaniemy w kontakcie: 

• Odezwij się w komentarzu, dla Ciebie to chwila, dla mnie to bardzo ważna wskazówka.
• Jeśli uważasz, że wpis ten jest wartościowy lub chciałbyś podzielić się z innymi czytelnikami – udostępnij mój post – oznacza to, że doceniasz moją pracę. 
• Bądźmy w kontakcie, polub mnie na Facebooku. Codziennie nowe zdjęcia, inspiracje, ciekawe informacje. 
• Dołącz do mojej grupy Włochy po mojemu.
• Śledź mnie na Instagramie @kalejdoskoprenaty! 
• Otrzymuj ‚List z Włoch’ zapisując się na newsletter. 
• A jeśli lubisz jak opisuje Włochy, to kup moją książkę

Pozdrawiam 


Renata

Tarta z zielonymi szparagami i zielonym groszkiem

Dziś na blogu prezentuje właśnie taki mój ideał wiosennej kolacji — tartę z zielonymi szparagami i zielonym groszkiem. 
Gdybym mogła, robiłabym tarty codziennie. To jeden z tych rodzajów jedzenia, które naprawdę uwielbiam i, choć jest takich rzeczy parę, tarty plasują się na wysokim miejscu. 
Mam nadzieję, że Wy również się skusicie i przygotujecie taką tartę w domu, szczególnie że jej przygotowanie nie zajmuje naprawdę dużo czasu!
Zapraszam :-)

Zaproszenie na warsztaty kulinarne ze mną we Włoszech

Często piszecie do mnie z pytaniami o możliwość gotowania ze mną, smakowania i podglądania na żywo mojego świata. 
Już nie mogę się doczekać – bo właśnie z początkiem jesieni zaplanowałam wraz z biurem Atelier Podróży warsztaty kulinarne we Włoszech w małej miejscowości pod Rzymem. 
Miło mi poinformować, że pierwsze takie warsztaty, odbędą się od 22 do 29 września 2018 roku. 

Filety z okonia z cukinią

Filety z okonia z dodatkiem cukinii mają niepowtarzalny smak i aromat. 
Szybko, zdrowo i pożywnie. Uwielbiam takie połączenia, które mogę przygotować szybko, a następnie czerpać dużą przyjemność z jedzenia.
Zapraszam :-) 

Jaskinie Caglieron

Le Grotte del Caglieron (jaskinie Caglieron) znajdują się u podnóża góry Cansiglio w regionie Wenecja Euganejska. Są główną atrakcją miejscowości Breda di Fregona, w prowincji Treviso, zaledwie kilka minut jazdy od Vittorio Veneto. Miejsce tajemnicze, nieodkryte i hipnotyzujące — jedna z największych atrakcji w okolicach miasta Treviso.

Pappardelle carbonara ze szparagami

Czy może być coś pyszniejszego niż klasyczna Carbonara ? 
Okazuje się, że tak. 
Ciężko przebić klasykę, ale jeśli jesteście miłośnikami Carbonary i szparagów to połączenie na pewno Was zachwyci.
Chrupiące zielone szparagi i delikatny sos z żółtek — to dwa składniki, które razem ze sobą tworzą wyjątkowo smaczną kompozycję.
Moim zdaniem to jest jeden z lepszych przepisów na dobry makaron w sezonie szparagowym.
Zapraszam :-)

Artena — nieznana perła Lacjum

Nie mogłam nie polubić tego miejsca. Pierwszy raz zobaczyłam je (były niezwykle widoczne), gdy jechałam w stronę ogrodów Nimfy — od razu wiedziałam, że muszę tam wrócić.

W naszym planie objazdówki po Lacjum musiał się znaleźć również ten punkt.